Slimme journalisten maken gebruik van betweterige lezers. Onderzoeksjournalistiek 2.0 met behulp van crowdsourcing.
Het staat in de krant dus het is zo. Voor oude media was het nodig dat de krant en dus de journalist meer wist en alles beter wist dan zijn lezers. Maar dat is niet realistisch. Als je artikelen leest over onderwerpen waar jij toevallig veel van weet, zie je dat journalisten fouten maken.
Voor elk krantenartikel geldt dat op zijn minst een deel van de lezers meer weet dan de journalist die het geschreven heeft. In oude media levert dit dagelijks genante of suffe rectificaties op.
Maar nieuwe media maken juist gebruik van deze lezerskennis. Want hoe meer lezers, hoe groter de kans dat er iemand een fout ontdekt maar ook dat er iemand een interessant detail weet toe te voegen.
Dit principe is goed toepasbaar in de onderzoeksjournalistiek. Onderzoeksjournalistiek is onbetaalbaar geworden, maar niet als je gebruik maakt van die betwetende lezers voor het echte uitzoekwerk; crowdsourcing dus.
Met die gedachte zette the New York Times vorige week de CIA rapporten over martelingen in geheime Amerikaanse gevangenissen op zijn site. De opdracht die de lezers meekregen was om aan te geven wat hun opvalt in de 259 pagina’s.
We invite readers to help us annotate and make sense of the new details revealed in the report. Let us know, using the comments box, what you think is interesting in the report and the other documents — and please be specific, citing page numbers and paragraphs along with your observations.
De tactiek lijkt langzaam zijn vruchten af te werpen. Na een kleine week hebben 57 lezers gereageerd. Een snelle blik over de commentaren geeft de highlights van het rapport, de krenten uit de pap.
Maar het verhaal is niet af. Crowdsourcing maakt de onderzoeksjournalist niet overbodig. Het internet staat al vol met allerlei reacties, meningen en complottheorieën. Maar de wijsheid van de massa is niet altijd even betrouwbaar, vooral niet als onduidelijk is van wie de informatie afkomstig is. Tot die voorzichtige conclusie kwam bijvoorbeeld ook Wikipedia. De encyclopedie draait al acht jaar op het principe van de wisdom of crowds, maar deze week bevestigde dat het een vorm van eindredactie invoert op gevoelige informatie. En onderzoekers van de Universiteit van California ontwikkelde een WikiTrust om de betrouwbaarheid van Wikipedia te vergroten.
Een goede journalist analyseert de reacties en verwerkt de interessantste in een leesbaar artikel en voegt daar relevante informatie aan toe. En dankzij de discussie weet hij goed welke onderdelen leven bij zijn doelgroep. Door daar op in te zoomen, kan hij er ook nog voor zorgen dat zijn artikel veel gelezen wordt en bezoekers oplevert.
Het is dus nog even afwachten op de New York Times om te zien hoe waardevol de tips waren. Hebben de lezers het monster van Loch Ness ontdekt of zijn het alleen wat bootjes.
